[:nl]Werkbezoek Tanzania[:en]Working visit Tanzania[:]
[:nl]Harry de Vries en Rene van de Wijngaard gingen in april 2011 weer op werkbezoek bij hun Afrikaanse collega’s in Haydom en Arusha. Harry vat hun ervaringen in onderstaand reisverslag weer voor u samen.
Op 7 april vertrokken Rene van de Wijngaard en ik naar Tanzania via Nairobi. Het was voor Rene de eerste keer dat hij naar Tanzania ging, en de eerste keer dat wij samen op stap gingen. Toch altijd spannend.
Het werd uiteindelijk een heel warme tocht met veel werken en veel plezier maken. Na aankomst op het internationale vliegveld Kilimanjaro hebben we overnacht in het hotel naast het vliegveld, waar de volgende dag Pat Patten van de Flying Medical Service ons ophaalde. Dat is wel een raar gevoel: op een internationaal vliegveld staan te wachten op een vliegtuigje dat speciaal voor jou langskomt om je op te halen en weg te brengen naar Haydom. Over land ben je de hele dag bezig, met het vliegtuig duurt het 5 kwartier.
Voor het eerst sinds drie jaar was het ziekenhuis van Haydom weer in ons programma opgenomen. De laatste drie jaar werkte een Noorse collega Krogedahl in Haydom waardoor het ziekenhuis geen behoefte had aan bezoeken van de chirurgen van Stichting Njokuti. Maar binnenkort gaat Krogedahl zijn opleiding tot orthopedisch chirurg in Noorwegen afmaken. Hij zal Haydom dus gaan verlaten waardoor het ziekenhuis weer graag gebruik wil maken van de bezoeken van Stichting Njokuti.
Voor dit eerste bezoek had Krogedahl enkele patiënten met ingewikkelde problematiek ‘opgespaard’ voor ons advies en / of behandeling. Dat hebben we geweten… Een extra moeilijkheid werd gevormd door het kapot zijn van het röntgenapparaat. Röntgenfoto’s maken ging dus niet en een monteur was niet voor handen. Rene heeft voor fracturen een extra trainingsjaar gehad in Australië en dat kwam bij deze ingewikkelde fracturen dus geweldig van pas! Maar een niet functionerend röntgenapparaat vergde veel van onze frustratie tolerantie…
Tussen de operaties door hielden we op de eerste dag ook nog een poliklinisch spreekuur. We zagen een bonte verzameling van patiënten met aangeboren en verkregen afwijkingen voorbij komen. Niet alle afwijkingen zijn operabel. Maar een goed advies of een goede uitleg bij een diagnose kunnen de patiënt erg helpen op zijn weg naar acceptatie van zijn beperking. Soms zijn de adviezen helaas niet zo leuk: zoals bij de patiënt met de Madura Foot, waarbij wij een onderbeensamputatie moesten adviseren…. de enige kans voor deze jongen om zijn been weer functioneel te kunnen gebruiken, weliswaar met hulp van een prothese.


Voor een ander kind was onze komst ook van direct belang: een niet herkende fractuur van de elleboog was nooit behandeld en geëindigd in een pijnlijke en stijve elleboog. Na uitgebreid overleg werd besloten tot een operatie, waarbij het gelukt is om weer een goede voorwaarde te creëren voor een elleboog die weer iets kan.
Dankzij het goede werk van dokter Krogedahl worden klompvoetjes de laatste jaren vroegtijdig behandeld en komen de verwaarloosde klompvoeten minder vaak voor. Maar ze zijn er nog steeds en waren ook op ons poliklinisch spreekuur. Zie de foto hier onder:

Op zondag 10 april vertrokken we terug naar Arusha. Het was prachtig weer en de piloot besloot tot een kleine omweg over het Lake Manyara, een prachtig natuur gebied. Dan is vliegen echt leuk.
In Arusha boekten we kamers in het oude klooster van de Holy Ghost Fathers. Echter alle nonnen zijn verdwenen. De zaak wordt nu steeds meer een commercieel guesthouse. De prijzen stijgen ook hier meer dan wij willen.
Op maandag 11 april waren we om 8 uur present bij de dagopening van het ALMC (Arusha Lutheran Medical Centre) in Arusha en stelden we onszelf voor. Voor mij was het al weer de dertiende keer dat ik dit meemaakte. Ik krijg steeds meer het idee dat ik een beetje thuis kom als ik in Arusha ben.
Ook deze polikliniek was een belevenis. Het revalidatiecentrum in Monduli had veel kinderen ingestuurd met ernstige standsafwijkingen van de benen. Ook het out-reach programma van het ALMC ziekenhuis had veel kinderen met een afwijking opgespoord en de ouders overtuigd van de noodzaak tot behandeling. Het fatalisme, al dan niet ingegeven door armoede, is groot: als God deze afwijking heeft meegegeven bij de geboorte, wie ben ik dan om dat te veranderen…
Onderstaande foto’s illustreren het bonte scala aan afwijkingen bij de patiënten die we zagen.


Op de bovenstaande foto is een meisje te zien met een “wind swept deformity”, alsof het kind door een harde storm vanaf haar rechter kant door de knieën is gezakt.
De foto ernaast betreft een kind met een aangeboren defect in de botten van het onderbeen (congenitale pseudo-arthrosis), met een groot beenlengte verschil tot gevolg. Voor de omstandigheden hier is een amputatie voor dit kind met een goede prothese voorziening een adequate oplossing.


Op de foto’s hierboven is een kind te zien met een niet behandelde aangeboren knie ontwrichting. Gelukkig dat dit nog behandeld kan worden met gips redressies. Op de foto rechts legt Rene aan de Maasai moeder uit hoe de behandeling van haar 1 week oude kind met een aangeboren ontwrichting van beide knieën verder gaat.
Soms kunnen we het verschil maken. De aanwezigheid van iets of iemand op een bepaald tijdstip of op een bepaalde plaats kan voor iemand een wereld van verschil betekenen.

Wat we hier zien is een röntgenfoto van een heupkop die uit de kom is door een gebroken heupkom. Men wilde deze patiënt in een bed leggen en dan maar afwachten tot de pijn een beetje zou verdwijnen, om dan vervolgens met een veel te kort been te gaan lopen met krukken. Maar beter is het, eigenlijk veel beter, om de heup in de kom te stoppen en het gebroken gedeelte van de kom te herstellen. Dat hebben we dan ook onder Rene’s leiding gedaan.
En natuurlijk was er ook weer de stroom van fluorose slachtoffers met hun kromme benen, waarvan we een heel aantal hebben geopereerd. Helaas waren er ook veel kinderen die niet fit genoeg waren voor een operatie wegens bijkomende problematiek. Met name in het regenseizoen komen er immers veel bovenste luchtweg infecties voor en bloedarmoede als gevolg van malaria en/of worm infecties. Een operatie is dan niet verstandig.
Na een paar dagen zat ons werk voor Stichting Njokuti er weer op. Het was erg enerverend en ook erg inspirerend. Voor mijzelf betekende het werken voor Njokuti, samen met Rene, een deja vue ervaring: heel hard werken en tegelijkertijd heel veel plezier hebben in dat werk.
Geschreven door: Harry de Vries en Rene van de Wijngaard[:en]Harry de Vries and Rene van den Wijngaard went to visit their African colleagues in Haydom and Arusha in April 2011. Harry reports.
On April 7th, Rene and I travelled to Tanzania via Nairobi. It was Rene’s first trip for the Njokuti foundation and the first time we went out together. Always exciting. It eventually became a very hot trip with much work and much fun. Upon arrival at Kilimanjaro International Airport, we stayed in the hotel next to the airport. The next day Pat Patten of the Flying Medical Service picked us up. It’s a strange feeling: On an international airport waiting on a plane specifically for you to pick you up and bring you to Haydom. By land it will take you all day, by plane it will take one hour.
For the first time in three years, the hospital Haydom was enclosed into our program. The last three years a Norwegian colleague called dr. Krogedahl had been working as an orthopedic surgeon. Therefore there was no need for our surgeons to visit Haydom. The reason for Njokuti foundation to include Haydom into our trip was the end of dr. Krogedahl’s stay in the Tanzanian hospital. He had to return to Norway to finish his orthopedic training.
Dr. Krogedahl had collected some patients with complex problems, which needed our attention. An additional problem was the X ray device, which was not working properly. Perioperative routine check with the C arm x ray device was not available. Rene had done additional training in fracture care by doing a fellowship in Australia for 2 years, which came in handy for treatment of some complex fractures. The non-functioning X-ray machine required a lot of our frustration tolerance…
In between operations outpatient clinics were preformed. We met with a motley collection of patients with congenital and acquired defects. Unfortunately not all abnormalities were operable. A good advice or a good explanation of a diagnosis will also be very helpful for a patient in his way to acceptance of his disability. Sometimes the treatment plane is hard for a given patient: as in the patient with the Madura Foot, which we had to recommend a lower leg amputation …. the only chance for this guy to obtain a functional usable leg in combination with a prosthesis. His religion decided otherwise. Amputation was not an option.


For another child our presence was more of a success: an unrecognized fracture of the elbow had not been treated and had ended in a painful and stiff elbow. After extensive consultation it was decided to operate on him, which let to a reasonable function of the elbow.
Thanks to the good work of Dr. Krogedahl, clubfeet in recent years are treated in an early stage resulting in less numbers of neglected clubfeet in the elder patient. Still there are a lot of patients seen in our outpatient clinic with various stages of clubfeet as shown in the picture below.

Benjamin Cosmos was a special patient. He had severe limb deformities, which could not be treated in Haydom. We decided to bring him and his father back to Arusha to operated him in the ACLM hospital.
On Sunday, April 10the we went to Arusha. The weather was beautiful and the pilot decided to make a small detour over Lake Manyara, a beautiful natural area.
In Arusha, we booked rooms in the old monastery of the Holy Ghost Fathers. However, all the nuns were gone. It had become a more commercial guesthouse, with rental prices higher than we were familiar with.
On Monday April 11the at 8 o’clock we were present at the opening of the ALMC (Arusha Lutheran Medical Centre) in Arusha. At the end of the ceremony we had to introduce ourselves to the hospital workers. For me it was already the thirteenth time that I had to do so. For me visiting Arusha is coming home more and more each time.
The outpatient clinic was once again a great exciting experience. The rehabilitation center in Monduli had sent many children with severe postural abnormalities of the legs. The out-reach program of the ALMC hospital collected many children with an abnormality and had been able to convince the parents of the need for treatment. Fatalism, whether or not motivated by poverty, is large: if God has given this deviation at birth, who am I to change that …
The pictures below illustrate the colorful array of abnormalities in the patients we saw.


On the picture above you see a girl with a “windswept Deformity” as if the child was hit by a severe storm from her right side by the knees.
The next photo is a child with a congenital defect in the bones of the lower leg (congenital pseudo-arthrosis), which results in painful leg while weight bearing with a leg length difference. For this condition amputation with prosthesis is an adequate solution.


In the picture above a child with an untreated congenital bilateral knee dislocation. Fortunately, this still can be treated with reduction and plaster immobilization. On the picture on the right, René explains to the Maasai mother how to treat her 1-week-old child with congenital dislocation of both knees.
Sometimes we can make the difference. The presence of someone or something at a certain time or at a certain place, for someone a world of difference.

What we see in this radiograph is a dislocated femoral head with a fractured acetabulum. Treatment plan for this patient was to put this young woman in a bed for a given time waiting for the pain to come done. Thereafter mobilization with a shorter leg using crutches probably for the rest of her live. The best option is to fix the fracture and relocate the hip in the fixed acetabular socket. After a rehabilitation program the young women should be able to walk on a more ore less normal leg without the use of crutches. So that is what we have done under Rene’s supervision.
And of course there was also the flow of fluorosis victims with their crooked legs, a large number of which we have operated. Unfortunately, there were also many children who were not fit enough for surgery because of additional problems. Especially in the rainy season there are many upper respiratory infections and anemia due to malaria and / or worm infections. Surgery is not wise.
After a few days, our work for Foundation Njokuti was done. It was very exciting and very inspiring. For me working for Njokuti, along with Rene, was a deja vue experience: work very hard while having a lot of fun doing so.
Harry and Rene de Vries of the Vineyard[:]